کفشی از دربه دری نیز به پایم کردی

من سرگرم خودم بودم که با صله عشق

                                                                  امدی بی سبب از خویش جدایم کردی

سخن از همدلی و همسفری بود که باز

                                                                   در پس وسوسه ای گنگ رهایم کردی.

به جز از خویش بریدن.به جز از دلتنگی

                                                                   بگو ای عشق.بگو تو چه برایم کردی؟

می روی مساله ای نیست ولی حیف نبود.

                                                                   پشت این کوچه بن بست رهایم کردی!؟

تا تو رفتی همه گفتند:که از دل برود.هر انکه از دیده برفت.

                                                                                         و در ان لحظه:

                    به ناباوری و غصه من خندیدند.

و کنون اه تو ای رفته سفر

                                                                  که دگر باز نخواهی برگشت.

کاش می امدی و می دیدی

                                                                  که در این کلبه خاموش هنوز.

یادگار تو بجاست

                                                            کاش یک لحظه سرود شب اندوه مرا می خواندی.

که چها بر من ازرده گذشت

                                                            کاش می دانستی که در این عرصه دنیای بزرگ.

چه غم الوده جداییهاست

                                                            و بدانی تو:که از دل نرود.هر انکه از دیده برفت.